b-life series ( 2006-2007) – Marianne Peijnenburg

pop en project: Marianne Peijnenburg

fotografie: Paul Beekhuis

 

 

In mijn beeldend werk maak en speel ik met poppen, levensgrote poppen. In eerste instantie als sculptuur, nu vormt de pop het vertrekpunt van het uiteindelijke werk.

In b-life series neem ik een levensgrote, porseleine barbiepop de straat op. Barbie die met haar curieuze proporties tot een schoonheidsideaal werd en ook toonbeeld voor het ideale leven. Ik was benieuwd hoe ze het zou doen in de realiteit. Herschaalt tot mijn lengte en gemaakt in porselein, waardevol als de oude poppen en even breekbaar als het ideaal.

Geïnspireerd door de sets die ik vroeger in speelgoedblaadjes zag, waar ze nooit zonder steun kan staan, of met die benen recht voor uit (dat was toen nog), het hoofd altijd raar en veel te veel haar en altijd die glimlach…..b-life is als barbie in een b-film.

Een wijsneus door de wereld in experimentele schilderijen 

‘’Door mijn hele leven heen heb ik vele wegen bewandeld: hoofdwegen, zijwegen en dwaalwegen, leuk of minder leuk.

Ik ben echter altijd op onderzoek uitgeweest, ook in mijn werk. Een weerslag daarvan ziet u hier aan de wanden hangen, wat betreft het tekenen en schilderen.

Zoals ook onder andere in mijn textiele vormgeving is het een zoektocht naar het uiterste wat je uit technieken, materialen, kleuren en vormen kunt halen. Zo krijgt alles een verhaal’’ 

Everard Akkermans.

 

 

spiraal.JPG

 

Vlinder op de vuilnisbelt.JPG

 

Vederlicht (een pleider op de wonde).JPG

 Strandwandeling.JPG

 

Straatwandeling.JPG

 Ik wil slapen.JPG

 

Graswatje.JPG

 

Grasmat.JPG

Expositie van schilderijen en tekeningen van Xandra Knoth

De schilderijen en tekeningen die vanaf 29 maart in Averechts te zien zijn hebben in ieder geval één overeenkomst. In allemaal zit op z’n minst een houtstructuurtje verwerkt. En in bijna al het werk vormen dieren of delen van dieren het onderwerp. Houtstructuurtjes, kastjes, stoelen en dieren. Waarschijnlijk een niet erg voor de hand liggende combinatie. Maar dat is nou net wat Xandra leuk vindt. Vervreemding…Wat zie je eigenlijk? Is dat wat ik zie wel wat het is? En waarom altijd die houtstructuurtjes? Misschien omdat ze het als kind al heerlijk vond om streepjes te trekken voordat ze kon schrijven. Hele boeken vol. Hoe dan ook. Het zijn schilderijen en tekeningen met een vette knipoog. Kijk er op zo’n manier ook maar naar.

Xandra Knoth
www.xandra-knoth.nl
 

 

_dsc0003A.jpg.jpg _dsc0011A.jpg _dsc0012A.jpg
_dsc0013A.jpg _dsc0016A.jpg _dsc0019A.jpg
_dsc0023A.jpg _dsc0024A.jpg _dsc0025A.jpg
_dsc0026A.jpg _dsc0028A.jpg _dsc0030A.jpg

 

ecoduct.jpg Dagelijks maak ik foto’s in mijn directe leefomgeving, van sporen die een mens achterlaat, zoals afval, bandensporen, olie in een plas. Het direct ingrijpen op de natuur, de inrichting van het landschap. Hoe het licht ergens op valt, een nevel boven een veld.

 

De schilderijen worden uit één of meerdere van deze foto’s opgebouwd.

 

De menselijke invloed is vaak rechtlijnig, deze plak ik zo nodig af met tape. Dekkende acrylverf zorgt ervoor dat het massief in het landschap oogt. Daarnaast worden de natuurlijke delen opgezet. Door met transparante verf, afwisselend de vorm te schilderen of de vorm te sparen uit de omgeving, komt ‘het licht’ in het schilderij. Want het is de zon of een lamp die ongenadig is.

brug_jpg.jpg

Door het overdrijven van de natuurlijke kleuren, waardoor het net niet ‘echt’ overkomt, probeer ik de bevreemding, die ik in het werk wil, te bevorderen.

 

De schilderijen zijn realistisch zodat de beschouwer de voorstelling, herkent en zich betrokken voelt.

Ze staan even stil bij beelden die dagelijks voorbij komen maar waar je normaal gesproken geen aandacht aan geeft omdat ze als ‘normaal’ worden ervaren.

kas.jpg

Zo ontstaat een beeld dat vertrouwd oogt maar wat onbehagen opwekt. Twee werelden die niet bij elkaar lijken te passen maar toch samen gaan.

 

Meer van mijn werk is te zien op mijn website. www.saskiaklok.nl

 

Saskia Klok

Damespolder 35

3825 LA Amersfoort

033-4550673

bouwterrein.jpg

Een aantal elementen zijn in mijn werk terug te vinden: bebouwing, chaos en verval. Uitgangspunt is altijd een foto.

Een wirwar van door elkaar lopende lijnen, dik, dun en vlakken maar toch wel duidelijk figuratief: panden, ruimtes, meestal vervallen, een, enkele of veel. De ruimtes zijn meestal niet heel makkelijk te plaatsen. Als het maar een complexe ruimte is, waar de toeschouwer voor het herkennen moeite moet doen: een opeenstapeling van huizen, een kapotte bunker, vervallen puien met puin, planken, rondslingerende gebruiksvoorwerpen. annelies3.jpg.jpg

Ik zoom in en gebruik verschillende standpunten, soms ook meerdere standpunten in één werkstuk. Het beeld is niet in een oogopslag te vatten is, het is groot en complex. Door deze aspecten trek ik de kijker het werk in.annelies_2.jpg

Waarschijnlijk voelt de kijker zich enigszins verward. Waar is de grens tussen chaos en orde in deze stedelijke jungle?!?

 

Kleur is een belangrijk aspect, hoewel altijd een beperkt gamma: veel bruin, grijs, zwart en meestal blauw. Of juist hele felle kleuren. Ik zet het in voor het perspectief en voor de compositie van het beeld. Het gaat om het bouwen.annelies6.jpg

 

Annelies van der Valk annelies5.jpgannelies_4.jpg

Wat er te doen is:

01 mrt 2018
09:00PM - 12:00AM
ADHD-café
17 okt 2018
08:00PM -
AVERECHTS GESLOTEN
19 okt 2018
08:30PM - 01:00AM
DJ Jacob Vol. 68
21 okt 2018
03:00PM - 06:00PM
Steebsch Jams! Jazzsessie
23 okt 2018
08:00PM - 08:45PM
Inschrijven/sign in open podium