Susanne Duppen studeerde in 2009 af als docent beeldende kunst en vormgeving aan de HKU met het werk 'Om de hoek' wat tot eind november te zien is in café Averechts. De foto's zijn een kleine schets van de wijk Wedding in Berlijn. De wijk behoort tot een van de armste wijken van de stad, maar grenst aan de delen die door de 'gentrification' moderne hotspots zijn geworden. Wedding lijkt een grijs plaatje naast de opkomende wijken, maar het streven van een twee maandelijks verblijf in de wijk was dan ook om ondanks het grauwe voorkomen, kleine maar opvallende schoonheden te vinden. 

Sinds september 2010 volgt Susanne de deeltijd opleiding documentaire Fotografie aan het KABK in den Haag. 

Boven alles staat dat ik de onbedwingbare behoefte heb om het leven vast te leggen, bij voorkeur met een analoge fotocamera, bij gebrek aan camera met een pen, bij gebrek aan pen als verzamelaar. Maar voordat ik mijzelf een fotograaf, schrijver of verzamelaar kan noemen, ben ik op de eerste plaats een toeschouwer. Ik bekijk wat er in het dagelijks leven om mij heen gebeurt en leg dat vervolgens vast. 


Om mijn werk te kunnen maken moet ik dus eigenlijk gewoon mijn leven leiden en mijn camera altijd meenemen. Vervolgens is mijn belangrijkste taak om deze beelden te regisseren.  Zo bepaal ik hoe mijn leven gepresenteerd wordt aan de buitenwereld. Het grootste gedeelte van mijn werkproces bestaat dan ook uit het evenwicht vinden tussen te veel laten zien en te weinig laten zien. 

 

Buiten het verzamelen van mijn eigen herinneringen, gedachten en beelden, verzamel ik ook graag die van andere mensen. Ik doe dit door projecten op te zetten waarbij jonge fotografen, zoals ik, hun foto’s naargelang een bepaald thema aan mij opsturen. Vervolgens geef ik de verzameling vorm.

 

Hoewel ik me dus vooral bezighoud met mijn eigen persoonlijke wereld, probeer ik steeds meer contact te leggen met de mensen die precies hetzelfde doen als ik, maar mijn ultieme levensdoel is nog altijd om mijn hele leven in beelden te hebben vastgelegd tegen de tijd dat ik oma ben, zodat ik aan de hand van die foto’s mijn kleinkinderen alle verhalen kan vertellen.

 

www.evavantloo.com

Het afgelopen jaar ben ik afgestudeerd aan de Hogeschool voor de Kunsten Utrecht. Mijn werk gaat over melancholie en begrippen die daar bij horen zoals eenzaamheid, verlatenheid, weemoed en verlies. In mijn werk probeer ik een taal te vinden waarbij ik de toeschouwer deze gevoelens of emoties kan laten herinneren.

Op dit moment bevind ik me op het stukje ‘verlies van het verleden’ waarbij ik spullen waar mensen aan gehecht zijn fotografeer en schilder. Door het schilderen worden de spullen universeler en door de diversiteit van motieven kan de toeschouwer zijn eigen associaties maken, waarbij het ene hem/ haar meer zal aanspreken dan het ander.

Ik laat me behalve door deze spullen inspireren door gedichten en songteksten maar ook door kunstenaars als Verster en Jan Mankes. Ik kijk naar hedendaagse kunstenaars als Marjan Laaper en Gabriëlle Basch, die me inspireren een combinatie te vinden tussen grafische of geprojecteerde delen en het traditionele schilderen.

Iris Reehorst

 

 

 

 

Muren

Zonder voorzorg, zonder medelijden, zonder schaamte
bouwden ze rondom mij grote hoge muren.

 

En nu zit ik hier en ben in wanhoop.
Aan niets anders denk ik: dit lot verteert mijn geest;

 

want veel dingen had ik buiten nog te doen.
O, toen ze de muren bouwden, hoe kon ik er niet op letten.

 

Maar ik hoorde nooit rumoer van metselaars of geluid.
Onmerkbaar sloten ze mij uit de wereld buiten.

 

1896

K.P. Kavafis

 

Als beeldmaker gebruikt Peter foto’s voor het maken van illustraties.

Met behulp van geënsceneerde foto’s, versterkt door beeldmanipulatie, vertelt Peter een verhaal of breng hij een idee over.

Hoewel de foto’s dus onecht zijn, is de achterliggende gedachte wel concreet.

Peter is in juni 2010 afgestudeerd aan de fotoacademie in Amsterdam.

Naast vrij werk, maakt hij ook foto's in opdracht voor musici, theatermakers of bedrijven die gewoon een aparte foto nodig hebben.

Irina Babiouk - 1984

Vergankelijkheidfoto1 Vergankelijkheidfoto2 Irina Babiouk is geboren in rusland in 1984, in een stad die nu niet meer bestaat. (De stad Kalinin is na het regime van Stalin terug veranderd in oorspronkelijke naam Tver) Sinds 1988 woont zij in Nederland samen met haar vader, moeder en broer. In 2008 studeerde zij af aan de St. Joost in Breda als illustratieve vormgever. Na haar studie is haar werkwijze autonomer geworden en kenmerkend door het donkere kleurgebruik en haar voorkeur voor zware onderwerpen. Irina woont in Amsterdam en is werkzaam als autonome schilder, illustrator voor de muziekbranche en zo nu en dan als fotografe. Tijdens haar expositie in café Averechts zal zij een serie foto's tonen met als titel '' Vergankelijkheid''. Ze laat met deze reeks haar fascinatie zien voor de vergankelijkheid van materialisme. Roest, schimmel, oude metalen instrumenten inspireren haar zowel in haar schilderen als in fotografie. A3 plots van deze ''Vergankelijkheid'' reeks zijn te koop voor 8,95 per stuk.

www.irinababiouk.com

Dit e-mailadres wordt beveiligd tegen spambots. JavaScript dient ingeschakeld te zijn om het te bekijken.

Zelfportret

Wat er te doen is:

01 mrt 2018
09:00PM - 12:00AM
ADHD-café
17 okt 2018
08:00PM -
AVERECHTS GESLOTEN
19 okt 2018
08:30PM - 01:00AM
DJ Jacob Vol. 68
21 okt 2018
03:00PM - 06:00PM
Steebsch Jams! Jazzsessie
23 okt 2018
08:00PM - 08:45PM
Inschrijven/sign in open podium